Bir zamanlar yeryüzünün çocuğuyduk

Bir zamanlar medeni ve münevver insanlar olduğumuzu büyük babam söylemişti. O zamanlar ağaçlarla ve bütün yeşilliklerle konuşuyorduk.

Uçan yaratıklarla, dört ayaklılarla, sürüngenlerle, balıklar ahalisiyle konuşuyorduk. Bir zamanlar hepimiz birbirimizle konuşuyorduk. Ne kadar çok dil, alfabe, şekil olursa olsun, bütün herkes aynı duygu ve düşünce ile konuşup anlaşıyordu.

İşte o medeniyetti, münevverlikti. Sonra, oradan buraya sürüldük. Şimdi kendimizi ‘‘medeni’’ olarak vasıflandırıyoruz. Hıristiyanlaşmış bir dünya. Hepimiz kendimize ait küçük bir dünya şekillendirdik. Bu dünyanın içine kendimizi, ruhsuz olarak hapsettik. ELDE VAR SIFIR.

Sioux Kabilesi / Kara Geyik